ATL (Acute Training Load)
Krocząca średnia Twojego dziennego obciążenia treningowego z ostatniego tygodnia: miara tego, ile zmęczenia niesiesz teraz.
Acute Training Load (ATL) to krótkoterminowy odpowiednik Chronic Training Load (CTL): krocząca, ważona średnia dziennego Training Stress Score, ale liczona z okresu około tygodnia, a nie sześciu. CTL zmienia się powoli i pokazuje skumulowaną formę. ATL reaguje szybko: rośnie gwałtownie w trakcie ciężkiego bloku treningowego i równie szybko spada, gdy zmniejszysz objętość lub intensywność.
Co znaczy różnica między CTL a ATL
Jeśli odejmiesz ATL od CTL, dostaniesz liczbę czasem nazywaną Training Stress Balance (TSB), potocznie "formą". Mocno ujemne TSB, czyli ATL wyraźnie powyżej CTL, oznacza, że ostatni trening był cięższy, niż ciało zdążyło się zaadaptować. Objawia się to zmęczeniem: ciężkimi nogami, płaską mocą, treningiem, który powinien być łatwy, a nie jest. To nie musi być coś złego w trakcie bloku treningowego, bo pewne skumulowane zmęczenie to normalny koszt budowania formy. Problemem staje się dopiero wtedy, gdy zmęczenie nigdy nie dostaje szansy, żeby się rozliczyć.
Dlaczego to zadanie tapera
Taper polega na celowym obniżeniu objętości treningowej, tak żeby ATL spadało szybciej niż CTL. CTL z założenia opada powoli, więc dobrze zaplanowany taper pozwala zmęczeniu zniknąć, zanim zdąży naruszyć zbudowaną formę. To cały sens tapera: nie chodzi o odpoczynek dla samej przyjemności przed startem, tylko o zamknięcie różnicy między CTL i ATL. Dzięki temu zawodnik staje na linii startu z formą, którą zbudował, a nie ze zmęczeniem, które ją maskowało.
Częsty błąd
Zawodnicy czasem odczytują duży spadek świeżości, czyli mocno ujemne TSB, jako sygnał, że coś jest nie tak, i w panice odpuszczają trening w środku bloku. A to często jest po prostu oczekiwany stan w trudnym tygodniu. Liczy się nie pojedynczy odczyt ATL, tylko trend, oraz to, czy następujący po nim taper faktycznie zdąży to rozliczyć przed dniem startu.